czek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

czek (język polski)[edytuj]

czek (1.1)
wymowa:
IPA[ʧ̑ɛk], AS[ček] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bank.  dokument będący dla banku zleceniem wypłacenia okazicielowi oznaczonej na nim kwoty z rachunku wystawcy[1]; zob.  też czek w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Za ostatni remont mieszkania zapłaciłem wykonawcy czekiem.
składnia:
kolokacje:
(1.1) wystawić / wypisać / dać / wziąć / zrealizować / wypłacić / podjąć / anulować / odwołać czek • zapłacić / płacić czekiem • czek bez pokrycia • czek in blanco • czek potwierdzonyfałszywy czek • czek imienny / na okazicielaczek rekta
synonimy:
antonimy:
(1.1) gotówka
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
(1.1) książeczka czekowa
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  czekowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) amer.  ang.  check < st.franc.  eschec, st.franc.  eschacszach, odepchnięcie[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło czek w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.