korbacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

korbacz (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[ˈkɔrbaʧ̑], AS[korbač], ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) daw. bicz rzemienny, rzemień do bicza[1]
(1.2) daw. batog skręcony ze szmat lub czegoś innego[1]
(1.3) daw. bat z długim rzemieniem na krótkim trzonku[1][2]
(1.4) daw. penis byka[1]
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1-2) Żart pański stoi za gniew i w gniew się obraca. Ty go słówkiem, a on cię korbaczem namaca.[3]
(1.3) To rzekłszy Idrys uderzył wielbłąda korbaczem, a za jego przykładem poszli inni. Przez jakiś czas słychać było tylko tępe razy grubych batów, podobne do klaskania w dłonie, i okrzyki: yalla!…[4]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) bykowiec
(1.3) harap, kańczug
(1.4) bykowiec
antonimy:
hiperonimy:
(1.3) batog
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. korbaczyk mrz
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.3) węg. korbács[5] < tur. kırbaçbat, knut
uwagi:
zob. też korbacz w Wikipedii
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II, Warszawa 1900–1927, s. 472.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „korbacz” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Szymon Szymonowic, Żeńcy, w. 81-82.
  4. Henryk Sienkiewicz, W pustyni i w puszczy, rozdz. VIII.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „korbacz” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.