tępy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

tępy (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈtɛ̃mpɨ], AS[tmpy], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) nieostry, mający nieostrą krawędź bądź końcówkę
(1.2) przen.  taki, który występuje w niewyraźnej formie
(1.3) przen. , pot. , obraź.  głupi, mało inteligentny
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Golenie się tępą maszynką zmniejsza prawdopodobieństwo skaleczenia.
(1.2) Obudziłem się z tępym bólem głowy.
(1.3) Mój brat to niestety tępy matołek i raczej nie zda z matematyki.
składnia:
kolokacje:
(1.1) tępy nóż / nożyk • tępa siekiera / krawędź czegoś • tępe narzędzie
(1.2) tępy ból
(1.3) tępy człowiek / uczeń
synonimy:
(1.1) nieostry
(1.3) tępawy
antonimy:
(1.1) ostry
(1.2) ostry
(1.3) bystry
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  tępienie n , stępienie n , stępianie n , otępienie n , otępianie n , tępota f , tępak m , tępaczka f 
czas.  tępić ndk. , stępić dk. , otępiać ndk. , otępić dk. 
przysł.  tępo, tępawo
przym.  tępawy
związki frazeologiczne:
koń bosy na lód, but dziurawy na błoto, tępa siekiera na drwa – niebezpieczni sątępy jak pień
etymologia:
(1.1) prasł.   *tǫpъ
(1.2-3) od (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: