huk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

huk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[xuk], AS[χuk] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) głośny odgłos słyszalny w czasie wybuchu, wystrzału albo upadku ciężkiego przedmiotu, uderzenia pioruna
(1.2) głośny dźwięk pracujących maszyn
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) z hukiem
synonimy:
(1.1) łomot, trzask, hałas, grzmot
antonimy:
(1.1) cisza, spokój
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. huczenie n
czas. huczeć
przym. zahukany, huczący, huczny
wykrz. hu hu
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

huk (język keczua)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) 1, jeden, jedynka

przymiotnik

(2.1) inny, drugi
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. hoq
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Keczua - Liczebniki
źródła:
  • Peter K. Austin, One thousand languages: living, endangered, and lost, Ivy Press Limited, 2008, ISBN 978-0-520-25560-9.
  • Babylon [1]