trefl

trefl (język polski)

as trefl (1.1)

wymowa:

IPA: [trɛfl̥], AS: [trefl̦], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kolor w kartach oznaczony czarną koniczynką; karta tego koloru

w użyciu przymiotnikowym

(2.1) należący do trefli (1.1)

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza trefl|, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e

(2.1) lp liczba pojedyncza trefl m rodzaj męski, trefl f rodzaj żeński, trefl n rodzaj nijaki; lm liczba mnoga trefl m.-os. rodzaj męskoosobowy, trefl nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy; nie stopniuje się

przykłady:

(1.1) Miałem w ręku pięć trefli.

(2.1) Dołożyłem dwójkę trefl.

składnia:

kolokacje:

(1.1) grać/wistować/wyjść w trefle

(2.1) as/dwójka/trójka/.../walet/dama/król trefl

synonimy:

(1.1) żołądź, reg. śl. regionalizm śląski krojc

(2.1) treflowy, żołędny

antonimy:

(1.1) karo, kier, pik

wyrazy pokrewne:

(1, 2) przym. przymiotnik treflowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

franc. francuski trèfle → koniczyna

uwagi:

(2.1) zawsze po rzeczowniku/liczebniku

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) club
• niemiecki: (1.1) Kreuz n rodzaj nijaki, Treff n rodzaj nijaki, Eichel lm liczba mnoga
• rosyjski: (1.1) трефы lm liczba mnoga; (2.1) трефовый

źródła: