szlachetny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] szlachetny (język polski)

wymowa:
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) taki, który postępuje dobrze, uczciwie, w sposób wspaniałomyślny, prawy, sprawiedliwy, bezinteresowny

(1.2) taki, który odznacza się wysoką jakością

(1.3) charakteryzujący się subtelnością, harmonią

odmiana: lp liczba pojedyncza szlachetn|y m rodzaj męski, szlachetna f rodzaj żeński, szlachetne n rodzaj nijaki; lm liczba mnoga szlachetni mosob. rodzaj męskoosobowy szlachetne nmosob. rodzaj niemęskoosobowy przykłady:

(1.3) Wydaje się piękna ze względu na jej szlachetne rysy twarzy.

składnia:
kolokacje: (1.1) ~y człowiek, ~y czyn, ~e serce (1.2) ~y gatunek, ~a rasa, ~a odmiana, ~y szczep
synonimy: (1.1) zacny, dobry, uczciwy, honorowy; (1.2) wysokogatunkowy, wyselekcjonowany, pierwszorzędny; (1.3) harmonijny
antonimy: (1.1) podły; (1.2) pospolity, plebejski
wyrazy pokrewne: przysł. przysłówek szlachetnie; rzecz. rzeczownik szlachetność, szlachta, szlachectwo
związki frazeologiczne: (1.2) kamień szlachetny, metale szlachetne
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) noble
• esperanto: (1.1) nobla
• fiński: (1.1) jalo
• francuski: (1.1-2) noble
• grecki: (1.1-2) ευγενής
• hiszpański: (1.1-2) noble
• kaszubski: (1.1) bëlny
• łaciński: (1.1) nobilis
• niemiecki: (1.1) edel
• norweski: (1.1) edel
• rosyjski: (1.1,3) благородный; (1.2) высококачественный
• szwedzki: (1.1) ädel
• włoski: (1.1) nobile, distinto