semantyka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] semantyka (język polski)
- wymowa:
- IPA: [sɛ̃ˈmãntɨka], AS: [sẽmãntyka], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. na 3 syl.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. dział językoznawstwa zajmujący się znaczeniem wyrażeń językowych
- (1.2) filoz. log. dział semiotyki zajmujący się badaniem związków między wyrażeniami językowymi a rzeczywistością
- (1.3) inform. związki między instrukcjami, wyrażeniami itp. języka programowania a znaczeniem programu rozumianym jako zachowanie się komputera, systemu itp.
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik semantyka semantyki dopełniacz semantyki semantyk celownik semantyce semantykom biernik semantykę semantyki narzędnik semantyką semantykami miejscownik semantyce semantykach wołacz semantyko semantyki
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) ~ formalna/leksykalna/statystyczna, ~ prototypu
- (1.3) ~ aksjomatyczna/denotacyjna/operacyjna/algebraiczna
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. semantyczność, semantyk
- przym. semantyczny, asemantyczny, polisemantyczny
- przysł. semantycznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
