semantyka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

semantyka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[sɛ̃ˈmãntɨka], AS[sẽmãntyka], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. na 3 syl.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. dział językoznawstwa zajmujący się znaczeniem wyrażeń językowych
(1.2) filoz. log. dział semiotyki zajmujący się badaniem związków między wyrażeniami językowymi a rzeczywistością
(1.3) inform. związki między instrukcjami, wyrażeniami itp. języka programowania a znaczeniem programu rozumianym jako zachowanie się komputera, systemu itp.
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) semantyka formalna / leksykalna / statystyczna • semantyka prototypu
(1.3) semantyka aksjomatyczna / denotacyjna / operacyjna / algebraiczna
synonimy:
(1.1) semazjologia
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) językoznawstwo
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. semantyczność f, semantyk m
przym. semantyczny, asemantyczny, polisemantyczny
przysł. semantycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: