semantyka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

semantyka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[sɛ̃ˈmãntɨka], AS[sẽmãntyka], zjawiska fonetyczne: nazal. akc. na 3 syl. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz.  dział językoznawstwa zajmujący się znaczeniem wyrażeń językowych
(1.2) filoz.  log.  dział semiotyki zajmujący się badaniem związków między wyrażeniami językowymi a rzeczywistością
(1.3) inform.  związki między instrukcjami, wyrażeniami itp. języka programowania a znaczeniem programu rozumianym jako zachowanie się komputera, systemu itp.
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) semantyka formalna / leksykalna / statystyczna • semantyka prototypu
(1.3) semantyka aksjomatyczna / denotacyjna / operacyjna / algebraiczna
synonimy:
(1.1) semazjologia
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) językoznawstwo
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  semantyczność, semantyk
przym.  semantyczny, asemantyczny, polisemantyczny
przysł.  semantycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: