poniedziałek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

poniedziałek (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌpɔ̃ɲɛ̇ˈʥ̑awɛk], AS[põńėʒ́au̯ek], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pierwszy dzień tygodnia; zob.  też poniedziałek w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W poniedziałek idę do pracy na ósmą.
składnia:
kolokacje:
(1.1) dziś jest/mamy poniedziałek • napisać / przygotować / przynieść coś na poniedziałek • odbywać się / przyjść w poniedziałek • od poniedziałku do wtorku / środy itd.
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  poniedziałkowy
związki frazeologiczne:
szewski poniedziałeklany poniedziałekoblewany poniedziałek
etymologia:
pol.  po + niedziela[1]
uwagi:
zobacz też: wtorekśrodaczwartekpiąteksobotaniedziela
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 5, listopad-grudzień 1921, s. 1-11.