marynarka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

marynarka (język polski)[edytuj]

oficer marynarki (1.2) wkłada marynarkę (1.1)
wymowa:
IPA[ˌmarɨ̃ˈnarka], AS[marỹnarka], zjawiska fonetyczne: nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rodzaj męskiej kurtki, noszonej jako część garnituru lub munduru
(1.2) wojska walczące na wodzie albo ogół statków, infrastruktury i ich obsługi przeznaczonych do jednego celu
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Zbigniew wygląda bardzo elegancko w tej marynarce.
(1.2) Mój ojciec służył w marynarce, był marynarzem na niszczycielu.
składnia:
kolokacje:
(1.1) marynarka dwurzędowa / jednorzędowazakładać / nosić marynarkę
(1.2) marynarka wojenna / handlowawstąpić / zaciągnąć się do marynarki • służyć w marynarce
synonimy:
(1.2) flota; hist.  armada
antonimy:
(1.1) spodnie
(1.2) armia
hiperonimy:
(1.1) ubranie
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  marynarz m 
przym.  marynarkowy, marynarski, marynistyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.2) łac.  marinus, mare
uwagi:
zobacz też: Indeks:Polski - Ubrania
tłumaczenia:
źródła: