niszczyciel

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

niszczyciel (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɲiʃˈʧ̑ɨʨ̑ɛl], AS[ńiščyćel], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ten, kto niszczy

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) wojsk.  szybki okręt przystosowany do zwalczania małych jednostek pływających; zob.  też niszczyciel w Wikipedii
odmiana:
(1.1) lp  niszczyciel, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~u, ~u; lm  ~e, ~i/~ów, ~om, ~i/~ów, ~ami, ~ach, ~e
(2.1) lp  niszczyciel, ~a, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm  ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e
przykłady:
(1.1) Jakiś niszczyciel połamał w parku wszystkie ławki.
(2.1) Niszczyciele z reguły były wyposażone w wyrzutnię torped.
składnia:
kolokacje:
(2.1) niszczyciel rakietowy, niszczyciel przeciwlotniczy
synonimy:
(1.1) dewastator, szkodnik, wandal; pot.  żart.  psuj
(2.1) kontrtorpedowiec
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  niszczenie n , zniszczenie n 
forma żeńska niszczycielka
czas.  niszczyć, niszczeć
przym.  niszczycielski, zniszczony
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  niszczyć
(2.1) tłum.  ang.  destroyer
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: