odcień
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] odcień (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈɔtʲʨ̑ɛ̇̃ɲ], AS: [otʹćė̃ń], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• podw. art.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) odmiana koloru, która różni się od niego intensywnością lub domieszką innego koloru
- (1.2) nieznaczna różnica lub cecha trudno postrzegalna
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik odcień odcienie dopełniacz odcienia[1] odcieni celownik odcieniowi odcieniom biernik odcień odcienie narzędnik odcieniem odcieniami miejscownik odcieniu odcieniach wołacz odcieniu odcienie
- przykłady:
- (1.1) W miejscach nasłonecznionych trawa miała żółty odcień.
- (1.2) W jego pożegnalnych słowach zauważyłem odcień smutku.
- składnia:
- synonimy:
- (1.2) niuans
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) shade, hue
- esperanto: (1.1) nuanco; (1.2) nuanco
- francuski: (1.1) nuance f
- hiszpański: (1.1) matiz m, tono m
- jidysz: (1.2) ניואַנס m (njuans)
- niemiecki: (1.1) Farbton m; (1.2) Nuance f
- nowogrecki: (1.1) τόνος m
- szwedzki: (1.1-2) nyans w
- źródła:
- ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
