obowiązek

obowiązek (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌɔbɔˈvʲjɔ̃w̃zɛk], AS: [obovʹi ̯õũ̯zek], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ą  asynchroniczna wymowa ą • akc. pob. akcent poboczny • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) nakaz, konieczność wykonania czegoś, czasami też pod groźbą kary

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	obowiązek	obowiązki
dopełniacz	obowiązku	obowiązków
celownik	obowiązkowi	obowiązkom
biernik	obowiązek	obowiązki
narzędnik	obowiązkiem	obowiązkami
miejscownik	obowiązku	obowiązkach
wołacz	obowiązku	obowiązki

przykłady:

(1.1) Promowanie prac licencjackich to mój obowiązek zawodowy.

(1.1) ⁱ Nie jestem prokuratorem, który ma obowiązek ścigać fałszerzy. (B. Prus: Lalka)

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~ szkolny / statystyczny / alimentacyjny / podatkowy • obowiązek wobec czegoś/kogoś • ~ wobec ojczyzny • z poczucia obowiązku • wypełniać / spełniać ~

synonimy:

(1.1) imperatyw, nakaz, mus

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik obowiązywać, zobowiązywać

przym. przymiotnik obowiązkowy

przysł. przysłówek obowiązkowo

związki frazeologiczne:

święty obowiązek • psi obowiązek

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) duty, responsibility, obligation, onus
• arabski: (1.1) واجب
• białoruski: (1.1) абавязак m rodzaj męski
• czeski: (1.1) povinnost f rodzaj żeński
• duński: (1.1) pligt w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) devoir m rodzaj męski, obligation f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) obligación f rodzaj żeński, deber m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) deber
• islandzki: (1.1) skylda f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Pflicht f rodzaj żeński
• norweski (bokmål):(1.1) plikt w rodzaj wspólny
• rosyjski: (1.1) обязанность f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) plikt w rodzaj wspólny, åliggande n rodzaj nijaki
• ukraiński: (1.1) обов'язок m rodzaj męski
• włoski: (1.1) dovere m rodzaj męski, obbligo m rodzaj męski, obbligazione f rodzaj żeński

źródła: