obowiązek
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] obowiązek (język polski)
wymowa: IPA: [ɔbɔˈvʲɔ̃zɛk]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: (1.1) lp obowiązek, obowiązku, obowiązkowi, obowiązek, obowiązkiem, obowiązku, obowiązku; lm obowiązk|i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:
- (1.1) Promowanie prac licencjackich to mój obowiązek zawodowy.
- (1.1) i Nie jestem prokuratorem, który ma obowiązek ścigać fałszerzy. (B. Prus: Lalka)
składnia:
kolokacje: (1.1) ~ szkolny, statystyczny, alimentacyjny, podatkowy; obowiązek wobec czegoś/kogoś, ~ wobec ojczyzny; z poczucia obowiązku; wypełniać ~, spełniać ~
synonimy: (1.1) imperatyw, nakaz, mus
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. obowiązywać, zobowiązywać; przym. obowiązkowy
związki frazeologiczne: święty obowiązek, psi obowiązek
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) duty, responsibility, obligation, onus
- białoruski: (1.1) абавязак m
- duński: (1.1) pligt w
- francuski: (1.1) devoir m, obligation f
- hiszpański: (1.1) obligación f, deber m
- interlingua: (1.1) deber
- islandzki: (1.1) skylda f
- niemiecki: (1.1) Pflicht f
- norweski (bokmål):(1.1) plikt w
- rosyjski: (1.1) обязанность f
- szwedzki: (1.1) plikt w, åliggande n
- ukraiński: (1.1) обов'язок m
- włoski: (1.1) dovere m, obbligo m, obbligazione f