prokurator

prokurator (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˌprɔkuˈratɔr], AS: [prokurator], zjawiska fonetyczne: akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) praw. prawniczy funkcjonariusz czuwający nad ściganiem przestępstw i oskarżający przed sądem; zob. zobacz też prokurator w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) praw. prawniczy kobieta prokurator (1.1)

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	prokurator	prokuratorzy
dopełniacz	prokuratora	prokuratorów
celownik	prokuratorowi	prokuratorom
biernik	prokuratora	prokuratorów
narzędnik	prokuratorem	prokuratorami
miejscownik	prokuratorze	prokuratorach
wołacz	prokuratorze	prokuratorzy

(2.1) nieodm. nieodmienny

przykłady:

(1.1) Prokurator rozpoczął czynności wyjaśniające.

(1.1) ⁱ Nie jestem prokuratorem, który ma obowiązek ścigać fałszerzy. (B. Prus: Lalka)

(1.1) […] nagminne ukrywanie przed prokuratorem i sądem protokołów i innych dowodów przemawiających na korzyść aresztowanego […] (Raport komisji Mazura)

składnia:

kolokacje:

(1.1) Prokurator Generalny

synonimy:

(2.1) prokuratorka

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik prokuratorka f rodzaj żeński, prokuratura f rodzaj żeński, podprokurator m rodzaj męski, wiceprokurator m rodzaj męski

przym. przymiotnik prokuratorski

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina procurator

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) prosecutor
• arabski: (1.1) وكيل نيابة
• duński: (1.1) anklager w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) procureur
• hiszpański: (1.1) fiscal m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Staatsanwalt m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) åklagare w rodzaj wspólny
• turecki: (1.1) savcı

źródła: