prokurator

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

prokurator (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌprɔkuˈratɔr], AS[prokurator], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) praw. funkcjonariusz czuwający nad ściganiem przestępstw i oskarżający przed sądem; zob. też prokurator w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) praw. kobieta prokurator (1.1)
odmiana:
(1.1)
(2.1) nieodm.
przykłady:
(1.1) Prokurator rozpoczął czynności wyjaśniające.
(1.1) i Nie jestem prokuratorem, który ma obowiązek ścigać fałszerzy.[1]
(1.1) […] nagminne ukrywanie przed prokuratorem i sądem protokołów i innych dowodów przemawiających na korzyść aresztowanego […][2]
składnia:
kolokacje:
(1.1) prokurator apelacyjny / krajowy / generalny / rejonowy / wojskowy • prokurator w stanie spoczynkupowiadomić / zawiadomić prokuratora • przesłuchanie u prokuratora
synonimy:
(1.1) oskarżyciel publiczny
(2.1) prokuratorka
antonimy:
(1.1) adwokat, oskarżyciel prywatny
(2.1) adwokatka
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. prokuratura f, podprokurator m, wiceprokurator m
forma żeńska prokuratorka f
czas. prokurować ndk.
przym. prokuratorski
związki frazeologiczne:
grozi komuś prokurator
etymologia:
łac. procurator[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. B. Prus: Lalka
  2. Raport komisji Mazura
  3. hasło prokurator w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.