konik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] konik (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zdrobn. koń; mały koń
- (1.2) hobby
- (1.3) pot. osoba sprzedająca nielegalnie bilety na widowiska, koncerty
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik konik koniki dopełniacz konika koników celownik konikowi konikom biernik konika koniki narzędnik konikiem konikami miejscownik koniku konikach wołacz koniku koniki
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) konik polski • konik morski • konik na biegunach
- synonimy:
- (1.2) pasja, zamiłowanie
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- konik polny • dosiadać/dosiąść swojego konika • wsiąść na swojego konika
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: koń
- angielski: (1.1) nag
- esperanto: (1.1-2) ĉevaleto
- jidysz: (1.1-2) פֿערדל n
- rosyjski: (1.1-2) конёк m
- szwedzki: (1.3) biljetthaj w, biljettspekulant w
- źródła:
