epoka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] epoka (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) punkt w czasie, dla którego określone są współrzędne astronomiczne lub parametry orbity; zob. też epoka (astronomia) w Wikipedii
- (1.2) geol. formalna jednostka geochronologiczna, mniejsza od okresu i dzieląca się na wieki; zob. też epoka geologiczna w Wikipedii
- (1.3) zamknięty w określonych ramach czasowych fragment procesu rozwojowego sztuki (kultury)
- odmiana:
- (1.2-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik epoka epoki dopełniacz epoki epok celownik epoce epokom biernik epokę epoki narzędnik epoką epokami miejscownik epoce epokach wołacz epoko epoki
- przykłady:
- (1.2) Wielka Epoka Lodowcowa była okresem powracających, rozległych zlodowaceń.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) epoka lodowcowa • epoka kamienia • epoka kamienia łupanego • epoka kamienia gładzonego • epoka miedzi • epoka brązu • epoka żelaza
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.2) age
- arabski: (1.1) دهر, جيل
- białoruski: (1.2) эпоха f
- duński: (1.2) epoke w
- litewski: (1.3) epokė
- niemiecki: (1.2) Zeitalter n, Epoche f
- nowogrecki: (1.1-3) εποχή f
- portugalski: (1.1) epoceus
- szwedzki: (1.2) epok w, ålder w
- ukraiński: (1.1-3) епоха f
- włoski: (1.1) epoca
- źródła:
