epoka
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] epoka (język polski)
wymowa: IPA: [ɛˈpɔka]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) punkt w czasie, dla którego określone są współrzędne astronomiczne lub parametry orbity; zob. też epoka (astronomia) w Wikipedii
- (1.2) formalna jednostka geochronologiczna, mniejsza od okresu i dzieląca się na wieki; zob. też epoka geologiczna w Wikipedii
- (1.3) zamknięty w określonych ramach czasowych fragment procesu rozwojowego sztuki (kultury)
odmiana: (1.2-3) lp epo|ka, ~ki, ~ce, ~kę, ~ką, ~ce, ~ko; lm ~ki, ~k, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki przykłady:
- (1.2) Wielka Epoka Lodowcowa była okresem powracających, rozległych zlodowaceń.
składnia:
kolokacje: (1.2) epoka lodowcowa, epoka kamienia, epoka kamienia łupanego, epoka kamienia gładzonego, epoka miedzi, epoka brązu, epoka żelaza
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zob. też epoka w Wikipedii tłumaczenia:
