cynk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] cynk (język polski)

cynk (1.1)
trzy cynki (1.3)


wymowa: wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) chem.  pierwiastek chemiczny o symbolu Zn i liczbie atomowej 30; zob.  też cynk w Wikipedii
(1.2) pot.  informacja, zazwyczaj poufna
(1.3) muz.  daw.  dęty instrument drewniany; zob.  też cynk (instrument) w Wikipedii

odmiana: (1.1-2) lp  cynk, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; blm  przykłady:

(1.1) Jakie właściwości chemiczne ma cynk?
(1.2) Dostałem cynk, że jutro przejedzie tędy transport z pieniędzmi do banku.

składnia:
kolokacje: (1.2) dostać cynk
synonimy: (1.1) Zn; (1.2) sygnał; (1.3) kornet
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) rzecz.  cynkowce; czas.  cynkować, ocynkować; przym.  cynkowy
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) niem.  Zink[1]; (1.2) niem.  Zinke (znak umowny dany palcem)[2]; (1.3) niem.  Zinken (kornet)[3]
uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ hasło cynk I w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 48, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
  2. ↑ hasło cynk II w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 48, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
  3. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. cynk III, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/cynk”