wróżbiarz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

wróżbiarz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈvruʒbʲjaʃ], AS[vružbʹi ̯aš], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek przepowiadający przyszłość
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zajmował się różnymi procederami, był sutenerem, fałszerzem pieniędzy, wróżbiarzem, magikiem i złodziejem, a zacierał za sobą ślady tak biegle, że policja karać go mogła co najwyżej za zuchwalstwo.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wróż, wróżbita, st.pol. czasownik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. wróżbiarstwo n, wróż m, wróżbita m, wróżba ż, wróżka ż, wróżbitka ż, wróżenie n
forma żeńska wróżbiarka ż
przym. wróżebny, wróżbiarski
czas. wróżyć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło wróżbiarz w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Władysław Kopaliński, Trzeci kot w worku czyli rozmaitość świata, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1982, s.85