złodziej

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

złodziej (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈzwɔʥ̑ɛ̇j], AS[zu̯oʒ́ėi ̯], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która kradnie
(1.2) starop.  złoczyńca[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Złodziej sprzedawał na rynku skradzione przez siebie telefony komórkowe.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) złodziejaszek
antonimy:
(1.2) dobrodziej
hiperonimy:
(1.1) przestępca
hiponimy:
(1.1) kasiarz, kieszonkowiec, koniokrad, rabuś, włamywacz
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  złodziejstwo n , złodziejaszek m 
forma żeńska złodziejka f 
przym.  złodziejski
związki frazeologiczne:
na złodzieju czapka goreokazja czyni złodzieja
etymologia:
pol.  zło + dziać, dosł.  'ten, co dzieje (robi) zło'[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 5, listopad-grudzień 1921, s. 1-11.