magik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

magik (język polski)[edytuj]

magik (1.1)
wymowa:
IPA[ˈmaɟik], AS[maǵik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba robiąca sztuczki mające sprawiać wrażenie magii
(1.2) pot. przen. ktoś perfekcyjny w tym, czym się zajmuje
(1.3) pot. sprytny oszust
(1.4) reg. łódz. fachowiec, specjalista, rzemieślnik[1], zwłaszcza zajmujący się naprawą
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wybraliśmy się na pokaz słynnego magika.
(1.2) Widziałeś jakie akrobacje robili ci magicy na swoich motorach?
(1.4) Trzeba wezwać magika do tego komputera.
składnia:
(1.2) magik od
kolokacje:
(1.2) magik od komputerów
synonimy:
(1.1) iluzjonista, prestidigitator, sztukmistrz, kuglarz
antonimy:
hiperonimy:
(1.2) mistrz, wirtuoz
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. mag m, magia ż, magiczka ż
przym. magiczny
przysł. magicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. μαγικός[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4.
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło magik w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.