-arz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: arz

-arz (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i IPA[aʃ], AS[aš], zjawiska fonetyczne: wygł.
znaczenia:

przyrostek

(1.1) dodawany do tematu czasownika (rzadziej rzeczownika) tworzy rzeczownik rodzaju męskiego oznaczający wykonawcę czynności lub zawodu
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) murarz, stolarz, piekarz,…
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przyr. forma żeńska -arka
związki frazeologiczne:
etymologia:
scs. *-arь < prasł. *-arь < prasł. *-ari̯o (temat spółgłoskowy -ar- został rozszerzony przez przyrostek tematyczny -i̯o) < prawdop. w okresie późnosłowiańskim z goc. *-areis[2]
por. łac. -arius[2], czes. -ář, czes. -ař, bułg. -ap, serbochorw. -ar, dłuż. -aŕ[2]
uwagi:
(1.1) zobacz też: -acz
(1.1) Uwaga: niektóre tłumaczenia mogą różnić się w zależności od wyrazu.
zobacz słowa kończące się na „-arz”
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) -er
  • czeski: (1.1) -ář, -ař
  • dolnołużycki: (1.1) -aŕ
  • duński: (1.1) -er
  • esperanto: (1.1) -ist-
  • jidysz: (1.1) ער (er)
  • niemiecki: (1.1) -er
  • słowacki: (1.1) -ár
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. 2,0 2,1 2,2 Tadeusz Lehr-Spławiński, Czesław Bartula, Zarys gramatyki języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk 1973, s. 115.