służka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: služka

służka (język polski)[edytuj]

służka (1.1)
wymowa:
IPA[ˈswuʃka], AS[su̯uška], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) archit. w gotyku: cienka kolumienka przylegająca do filaru, podtrzymująca sklepienie; zob. też służka w Wikipedii
(1.2) daw. górn. deszczułka zatknięta w otwór w ścianie podziemnego chodnika służąca do postawienia kaganka[1]
(1.3) przest. zdrobn. od: służąca

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) przest. zdrobn. od: sługa
odmiana:
(1.1-3)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Pomiędzy służkami schodzącymi z żeber sklepienia umieszczono olbrzymie okna, w których znajdują się najstarsze w Paryżu gotyckie witraże.[2]
(1.3) Kolebki onej pilnie strzeże i on, i ta służka zakonna, tak że młodej pani nikt nigdy dojrzeć nie może.[3]
(2.1) Wskazał mu Olkusz; posłuszny służka dopełnił rozkaz wydany i z tego srebra powstała sławna kopalnia srebra w Olkuszu.[4]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.3) służąca, sługa, służebna
(2.1) służący
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. służba ż, służbistość ż, służbista m, służbistka ż, służący m, służąca ż, służebny m, służebna ż, służebność ż, służebnictwo n, służebnik m, służebniczek m, służebnica ż, służebniczka ż, służalstwo n, służalec m, służenie n
forma męska sługa m
czas. służyć ndk.
przym. służbowy, służbisty, służebny, służebnościowy, służalczy
przysł. służbowo, śłużbiście, służebnie, służalczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, Warszawa 1900–1927.
  2. Wikipedia: Architektura gotycka we Francji
  3. Henryk Sienkiewicz, Krzyżacy
  4. Lucjan Siemieński, Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie