prymityw

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

prymityw (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[prɨ̃ˈmʲitɨf], AS[prỹmʹityf], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pogard. człowiek niekulturalny, ograniczony intelektualnie/umysłowo
(1.2) rodzaj dzieła wykonanego w prosty sposób, prymitywnie, charakteryzujące się naiwnością, często stylizowane na sztukę ludów pierwotnych; także autor takich dzieł
(1.3) inform. rodzaj figur geometrycznych, z których buduje się inne, bardziej skomplikowane; zob. też prymityw w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
(1.2-3)
przykłady:
(1.1) Ale tu bałagan! Jakiś prymityw nie posprzątał po sobie!
(1.2) Patrzę na ten obraz i sam nie wiem, czy to obraz przedszkolaka, czy prymityw.
(1.3) W grafice komputerowej najczęściej jako prymitywów używa się trójkątów.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) prostak, troglodyta
(1.2) (osoba) prymitywista
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. prymitywizm m, prymitywność f, prymitywista m, prymitywizacja f, prymitywizowanie n
czas. prymitywizować ndk.
przym. prymitywny
przysł. prymitywnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) łac. primitivus → „pierworodny, pierwszy w swoim rodzaju” < łac. primus
(1.3) ang. primitive < łac. primitivus
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa, 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.