osobnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

osobnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔˈsɔbʲɲik], AS[osobʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) jednostkowy okaz gatunku[1]; zob. też osobnik w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) osoba, człowiek
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. osoba f, osobniczość f
przym. osobny, osobniczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło osobnik w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.