duma

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: Dumadümâ

duma (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdũma], AS[dũma], zjawiska fonetyczne: nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) poczucie osobistej godności[1]
(1.2) zbyt wysokie mniemanie o sobie[1]
(1.3) przen. coś lub ktoś będący powodem czyjejś dumy (1.1)[1]
(1.4) lit. gatunek pieśni epickiej lub liryczno-epickiej wychwalającej bohaterów wojennych, rodzaj elegii[2]; zob. też duma (literatura) w Wikipedii

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 3. os. lp ter. od: dumać
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.1) Na obrazie widać zdecydowanego XVI-wiecznego (= szesnastowiecznego) szlachcica patrzącego przed siebie z wyraźną dumą.
(1.2) Ze słyszalną dumą w głosie stwierdziła, że świat byłby piękniejszy, gdyby wszyscy byli tacy jak ona.
(1.3) Gratulujemy ci wszyscy z całego serca z okazji wygrania konkursu. Jesteś dumą naszej rodziny.
(1.4) Dumy pochodzą z XVII wieku i wykonywane były przy akompaniamencie różnych instrumentów.
składnia:
kolokacje:
(1.1-2) duma kogoś rozpiera / roznosiszlachetna / niepohamowana / obrażona / urażona / … duma • duma nie pozwala komuś płakać / kłamać / skarżyć się / … • coś napawa kogoś dumą • czyjeś serce wzbiera / przepełnia się dumą • mieć poczucie dumy • mówić o czymś i/lub kimś z dumą • patrzeć / spoglądać na coś i/lub kogoś z dumą
synonimy:
(1.1) godność, ambicja, honor
(1.2) pycha, nieprzystępność, wyniosłość
(1.3) chluba, chwała, ozdoba
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zaduma f, dumanie n
czas. dumać ndk.
przym. dumny
przysł. dumnie
związki frazeologiczne:
(1.1-2) wzbijać kogoś w dumę (= wbijać kogoś w dumę)
etymologia:
(1.4) ukr.
uwagi:
(1.1-3) Zwykle w lp
zob. też duma w Wikicytatach
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 hasło duma w: Słownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, t. I, s. 467, Warszawa, PWN, 1982-3, ISBN 83-01-00281-6.
  2. hasło duma w: praca zbiorowa, pod red. Marty Tomczyk, Słownik szkolny – język polski, s. 103-104, Kraków, Zielona Sowa, 2006, ISBN 83-7389-583-3.

duma (język hiszpański)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdu.ma]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) polit. Duma (parlament w Rosji)

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 1. os. lp (yo) czasu teraźniejszego (presente) trybu łączącego (subjuntivo) od dumir
(2.2) 3. os. lp (él, ella, usted) czasu teraźniejszego (presente) trybu łączącego (subjuntivo) od dumir
(2.3) 3. os. lp (usted) trybu rozkazującego (imperativo) od dumir
odmiana:
(1.1) lm dumas
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) ros. дума
uwagi:
źródła:

duma (język suahili)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) zool. gepard
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
Hasło zaimportowane automatycznie – nie zostało zweryfikowane w papierowych słownikach. Jeśli znasz suahili, kliknij na Edytuj, dokonaj ewentualnych korekt i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy! Listę innych niesprawdzonych haseł w tym języku można znaleźć pod tym linkiem.