zaduma

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

zaduma (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[zaˈdũma], AS[zadũma], zjawiska fonetyczne: nazal.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) głębokie zamyślenie[1]
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
(1.1) Twoja głęboka myśl pogrążyła mnie w głębokiej zadumie.
(1.1) Z zadumy tej wyrwało gwizdanie kosa, który rozbudzony światłem, bijącym z fabryki w okienko, zaczynał wycinać swoje kuranty.[2]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) zamyślenie
antonimy:
(1.1) rozkojarzenie
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. zadumanie n, duma ż
czas. zadumać dk.
przym. zadumany
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) muse
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło zaduma w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Maria Konopnicka: Dym