szlachcic

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

szlachcic (język polski)[edytuj]

wymowa:
lp IPA[ˈʃlaçʨ̑iʦ̑], AS[šlaχʹćic], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) członek szlachty
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Ale zarazem jesteś wietrzny, bałamut, nie lubisz pracy, a lubisz hulanki, masz pańskie fumy i zachcianki, które biednego szlachcica do torby i kija żebraczego prowadzą.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nobil; pogard. lub żart. szlachciura; lekcew. szlachetka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) szlagon
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. szlachta ż, szlachectwo n, szlacheckość ż, szlachciura m, szlachetka m
forma żeńska szlachcianka ż
przym. szlachecki
czas. szlachtować
związki frazeologiczne:
szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie
etymologia:
źródłosłów dla białor. шляхціц; ros. шляхтич; ukr. шляхтич
uwagi:
Forma dopełniacza liczby mnogiej „szlachcicy” jest niepoprawna[2]
tłumaczenia:
źródła:
  1. E. Orzeszkowa, Na prowincji
  2. Hasło szlachcic w: Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, s. 1142, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, ISBN 978-83-01-14198-1.