patrzeć

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

patrzeć (język polski)[edytuj]

oni patrzą (1.1) na nas
wymowa:
IPA[ˈpaṭʃɛʨ̑], AS[paṭšeć], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.udziąs. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik nieprzechodni niedokonany

(1.1) kierować wzrok na coś a. na kogoś[1]
(1.2) pojmować a. oceniać coś w pewien sposób[1]
(1.3) traktować kogoś a. coś w jakiś sposób[1]
(1.4) obserwować, zauważać[1]
(1.5) pot. zważać na coś, mieć coś na uwadze[1]
(1.6) pot. szukać czegoś, kogoś wzrokiem[1]

czasownik zwrotny niedokonany patrzeć się

(2.1) pot. patrzeć (1.1)
odmiana:
(1.1) koniugacja VIIb
(2.1) koniugacja VIIb
przykłady:
(1.1) Nie patrzał na mnie, kiedy to mówił.
składnia:
(1.1) patrzeć na / pod / za / przed + B. • patrzeć znad / zza + D.
kolokacje:
synonimy:
(1.1) spoglądać, oglądać, przyglądać się, obserwować, gapić się
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. patrzałki nm.-os., patrzenie n, wypatrywanie n, przypatrywanie n
czas. wypatrzeć dk., przypatrywać ndk.
związki frazeologiczne:
jak się patrzypatrzeć jak cielę na malowane wrota / patrzeć jak wół na malowane wrotapatrzeć z górypatrzeć przez palcepatrzeć przez różowe okularypatrzeć wilkiempatrzeć z góryserce tam patrzy, gdzie oko nie może
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 hasło patrzeć w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.