telefon komórkowy
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
telefon komórkowy (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [tɛˈlɛfɔ̃ŋ ˌkɔ̃murˈkɔvɨ], AS: [telefõŋ kõmurkovy], zjawiska fonetyczne: nazal.• -nk- międzywyr.• akc. pob.
- znaczenia:
związek wyrazów w funkcji rzeczownika rodzaju męskorzeczowego
- (1.1) przenośny telefon komunikujący się z siecią przy użyciu fal radiowych; zob. też telefon komórkowy w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) (związek zgody)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik telefon komórkowy telefony komórkowe dopełniacz telefonu komórkowego telefonów komórkowych celownik telefonowi komórkowemu telefonom komórkowym biernik telefon komórkowy telefony komórkowe narzędnik telefonem komórkowym telefonami komórkowymi miejscownik telefonie komórkowym telefonach komórkowych wołacz telefonie komórkowy telefony komórkowe
- przykłady:
- (1.1) W prezencie bożonarodzeniowym Natalia dostała od rodziców upragniony telefon komórkowy.
- składnia:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: telefon bezprzewodowy
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cell phone, mobile phone
- arabski: (1.1) هاتف نقال, هاتف محمول
- chorwacki: (1.1) mobitel m
- czeski: (1.1) mobilní telefon m
- duński: (1.1) mobiltelefon w
- esperanto: (1.1) poŝtelefono
- fiński: (1.1) kännykkä
- francuski: (1.1) (téléphone) portable m
- hiszpański: (1.1) móvil m
- islandzki: (1.1) farsími m, gemsi m
- jidysz: (1.1) מאָביל־טעלעפֿאָן m (mobil-telefon)
- litewski: (1.1) mobilusis telefonas m
- niemiecki: (1.1) Handy n, Mobiltelefon n
- norweski (bokmål): (1.1) mobiltelefon m
- nowogrecki: (1.1) κινητό n
- perski: (1.1) تلفن همراه
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) мобильный телефон m, сотовый телефон m
- suahili: (1.1) simu ya mkononi
- szwedzki: (1.1) mobiltelefon w, mobil w
- ukraiński: (1.1) мобільний телефон m, стільниковий телефон m
- włoski: (1.1) cellulare m, telefonino m
- źródła:
