pustelnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: pu̇stelnik

pustelnik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[puˈstɛlʲɲik], AS[pustelʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek mieszkający w odosobnieniu i oddający się modlitwie
(1.2) przen. osoba stroniąca od innych ludzi
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) W chatce pustelnika wybuchł pożar.
składnia:
kolokacje:
żyć jak pustelnik
synonimy:
(1.1) eremita
(1.2) odludek, samotnik
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) asceta
hiponimy:
(1.1) santon
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pustelnica f
przym. pustelniczy
przysł. pustelniczo
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.