pustelnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: Pustelnikpu̇stelnik

pustelnik (język polski)[edytuj]

pustelnik (1.1)
pustelnik (2.1)
pustelnik (2.2)
pustelnik (2.3)
wymowa:
IPA[puˈstɛlʲɲik], AS[pustelʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) człowiek mieszkający w odosobnieniu i oddający się modlitwie
(1.2) przen. osoba stroniąca od innych ludzi

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) zool. zasiedlający muszle krab z nadrodziny pustelników, Paguroidea
(2.2) ornit. koliber z rodzaju Phaethornis
(2.3) ent. zob. pustelnik brunatny
odmiana:
(1.1-2)
(2.1-3)
przykłady:
(1.1) Pustelnik mieszkał w eremie od lat, żywiąc się wyłącznie znalezionymi w lesie owocami.
składnia:
kolokacje:
(1.2) żyć jak pustelnik
synonimy:
(1.1) eremita, anachoreta
(1.2) odludek, samotnik
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) asceta
(2.1) krab
(2.2) koliber
(2.3) pająk
hiponimy:
(1.1) santon
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pustelnictwo n, pustelnia f, pustka f, pustkowie n, puszcza f, pustelniki nm.-os.
forma żeńska pustelnica f, pustelniczka f
przym. pustelniczy, pusty, pustawy
przysł. pustelniczo, pusto, pustawo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. pustelnia + -ik
(1.2) (2.1-3) od (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: