pustelnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] pustelnik (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) człowiek mieszkający w odosobnieniu i oddający się modlitwie

(1.2) osoba stroniąca od innych ludzi

odmiana: lp liczba pojedyncza pustelnik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga pustelni|cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy przykłady:

(1.1) W chatce pustelnika wybuchł pożar.

składnia:
kolokacje: żyć jak pustelnik
synonimy: (1.1) eremita; (1.2) odludek, samotnik
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik pustelniczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) hermit; (1.2) loner
• duński: (1.1) eremit w
• esperanto: (1.1) ermito, anakoreto
• hiszpański: (1.1) ermitaño m rodzaj męski, anacoreta m rodzaj męski; (1.2) solitario m rodzaj męski, ermitaño m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) eremo, solitario; (1.1,2) eremita
• islandzki: (1.1) einsetumaður m