potęga

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

potęga (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pɔˈtɛ̃ŋɡa], AS[potŋga], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przeważająca siła i skuteczność
(1.2) coś potężnego
(1.3) mat.  wynik potęgowania; zob.  też potęga w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Ich potęga militarna zmiażdżyła opór przeciwnika.
(1.2) W tym kamiennym grobowcu drzemią złowrogie siły zdolne obalać potęgi tego świata.
(1.3) Drugą potęgę nazywamy kwadratem, a trzecią sześcianem.
składnia:
kolokacje:
(1.3) podnieść do potęgipodstawa potęgi • wykładnik potęgi
synonimy:
antonimy:
(1.3) pierwiastek
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  potęgować
rzecz.  potęgowanie
przym.  potężny
związki frazeologiczne:
na potęgę
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: