potęga

potęga (język polski)

wymowa:

IPA: [pɔˈtɛ̃ŋɡa], AS: [potẽŋga], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przeważająca siła i skuteczność

(1.2) coś potężnego

(1.3) mat. matematyka, matematyczny wynik potęgowania; zob. zobacz też potęga w Wikipedii

odmiana:

(1.1-3)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	potęga	potęgi
dopełniacz	potęgi	potęg
celownik	potędze	potęgom
biernik	potęgę	potęgi
narzędnik	potęgą	potęgami
miejscownik	potędze	potęgach
wołacz	potęgo	potęgi

przykłady:

(1.1) Ich potęga militarna zmiażdżyła opór przeciwnika.

(1.2) W tym kamiennym grobowcu drzemią złowrogie siły zdolne obalać potęgi tego świata.

(1.3) Drugą potęgę nazywamy kwadratem, a trzecią sześcianem.

składnia:

kolokacje:

(1.3) podnieść do potęgi, podstawa ~i, wykładnik ~i

synonimy:

antonimy:

(1.3) pierwiastek

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik potęgować

rzecz. rzeczownik potęgowanie

przym. przymiotnik potężny

związki frazeologiczne:

na potęgę

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-3) power
• arabski: (1.1) حيل, عزة
• hiszpański: (1.1) poder m rodzaj męski, fuerza f rodzaj żeński, poderío m rodzaj męski; (1.2) potencia f rodzaj żeński; (1.3) potencia f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.3) potens w rodzaj wspólny

źródła: