personifikacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

personifikacja (język polski)[edytuj]

personifikacja (1.1) handlu
wymowa:
IPA[ˌpɛrsɔ̃ɲifʲiˈkaʦ̑ʲja], AS[persõńifʹikacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) liter.  jęz.  rodzaj metafory; przedstawianie rzeczy, zwierząt, zjawisk lub pojęć abstrakcyjnych jako postaci ludzkich; zob.  też personifikacja w Wikipedii
(1.2) postać uosabiająca coś
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Śmierć ze Świata Dysku to postać będąca personifikacją naturalnego zjawiska.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) uosobienie; zobacz też: uwagi
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  persona f , personifikowanie n , personalizacja f 
czas.  personifikować
przym.  personifikacyjny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc.  personnification[2] < łac.  persona + facioosoba + czynię[1]
uwagi:
  • niektóre słowniki utożsamiają personifikację z antropomorfizacją, jednak różnica polega na tym, że antropomorfizacja poprzestaje na przypisaniu czemuś cech ludzkich, natomiast personifikacja polega na przedstawieniu czegoś w postaci człowieka
  • por.  animalizacja • animizacja
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło personifikacja w: Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. hasło personifikacja w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.