personifikacja

personifikacja (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌpɛrsɔ̃ɲifʲiˈkaʦ̑ʲja], AS: [persõńifʹikacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) liter. literatura, literaturoznawstwo, termin literaturoznawczy jęz. językoznawstwo rodzaj metafory; przedstawianie rzeczy, zwierząt, zjawisk lub pojęć abstrakcyjnych jako postaci ludzkich

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	personifikacja	personifikacje
dopełniacz	personifikacji	personifikacji
celownik	personifikacji	personifikacjom
biernik	personifikację	personifikacje
narzędnik	personifikacją	personifikacjami
miejscownik	personifikacji	personifikacjach
wołacz	personifikacjo	personifikacje

przykłady:

(1.1) Śmierć ze Świata Dysku to postać będąca personifikacją naturalnego zjawiska.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) uosobienie; zobacz też: uwagi

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik personifikować

rzecz. rzeczownik persona f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

• niektóre słowniki utożsamiają personifikację z antropomorfizacją, jednak różnica polega na tym, że antropomorfizacja poprzestaje na przypisaniu czemuś cech ludzkich, natomiast personifikacja polega na przedstawieniu czegoś w postaci człowieka
• por. porównaj animalizacja • animizacja

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) personification
• francuski: (1.1) personnification
• hiszpański: (1.1) personificación
• islandzki: (1.1) persónugerving f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Personifikation f rodzaj żeński, Personifizierung f rodzaj żeński, Verkörperung f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) персонификация f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) personifikation w rodzaj wspólny, förkroppsligande n rodzaj nijaki

źródła: