pakt
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] pakt (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) polit. umowa, układ, porozumienie, ugoda
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pakt pakty dopełniacz paktu paktów celownik paktowi paktom biernik pakt pakty narzędnik paktem paktami miejscownik pakcie paktach wołacz pakcie pakty
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zawierać/zawrzeć pakt • pakt o nieagresji / pakt nieagresji
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. paktować
- rzecz. paktowanie
- związki frazeologiczne:
- (1.1) zawrzeć pakt z diabłem
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) pact
- francuski: (1.1) pacte m
- interlingua: (1.1) pacto
- rosyjski: (1.1) пакт m
- szwedzki: (1.1) pakt w
- włoski: (1.1) patto m
- źródła:
- ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
[edytuj] pakt (język szwedzki)
- wymowa:
- [pak:t]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (1.1) pakt[1]
- odmiana:
- (1.) en pakt, pakten, pakter, pakterna
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) nonaggressionspakt
- synonimy:
- (1.1) fördrag, avtal, överenskommelse
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ pod red. Sven-Göran Malmgren, Svensk ordbok och svensk uppslagsbok, s. 816, Göteborg, Norstedts Akademiska Förlag, 2001. ISBN 91-7227-281-3.
