najemnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] najemnik (język polski)

wymowa: IPA: [naˈjɛ̃mʲɲik], AS: [nai ̯ẽmʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie• nazal. nazalizacja
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pracownik, pracujący zwykle dorywczo dla różnych pracodawców, pracownik najemny

(1.2) najemnik (1.1), pracujący jako żołnierz

odmiana: (1) lp liczba pojedyncza najemik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga najemnicy, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, najemnicy przykłady:

(1.1) Wujek Karol zatrudniał latem w swoim sadzie wielu najemników.

(1.2) Zanim zwerbowało go KGB, pracował jako najemnik w Afryce.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) pracownik najemny
antonimy: (1.1) najemca
wyrazy pokrewne: (1.1-2) czas. czasownik najmować, wynajmować, przym. przymiotnik najemny, rzecz. rzeczownik najemca
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) wage-earner, hired man, employee; (1.2) mercenary
• duński: (1.1) lønarbejder w, daglejer w; (1.2) lejesoldat w, lejetropper w
• francuski: (1.1) journalier m rodzaj męski; (1.2) mercenaire m rodzaj męski
• grecki: (1.1) μισθωτός m rodzaj męski, μεροκαματιάρης m rodzaj męski; (1.2) μισθοφόρος m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) jornalero m rodzaj męski, bracero m rodzaj męski; (1.2) mercenario m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Lohnarbeiter m; (1.2) Söldner m