h

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: .chHHHĤĥĦħƕǶȞȟɦɧʜʰʱ̱ΉηϦНнђћҢңҤҥԊԋՀհ
Podobna pisownia Podobna pisownia: Η (alfabet grecki)

h (użycie międzynarodowe)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

symbol

(1.1) fiz. hekto-, przedrostek oznaczający 10² (sto)[1]
(1.2) godzina[1]
(1.3) muz. siódmy dźwięk w podstawowej skali diatonicznej (zob. uwagi); zob. też h (dźwięk) w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
(1.1) hPa (hektopaskal)
składnia:
kolokacje:
(1.3) h-mollH-dur
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.2) ang. hour
uwagi:
(1.3) Symbol używany przez kilka narodów europejskich (w tym przez Niemców i Polaków). Podstawowa średniowieczna skala muzyczna obejmowała siedem dźwięków, nazywanych od kolejnych liter alfabetu łacińskiego (A, B, C, D, E, F, G). Na jego podstawie stworzył Guido z Arezzo heksachordy, szeregi dźwięków, mające ułatwić zapamiętywanie śpiewanych w tym czasie melodii. W jednym z nich: w heksachordzie F pojawił się problem: między pierwszym a czwartym stopniem (f-b) był tryton, dysonans kojarzony w średniowieczu z diabłem (nazywano go diabłem w muzyce, z łac. diabolus in musica i zakazano wykonywać); z tego powodu zdecydowano się obniżyć b w tym heksachordzie i nazwano je b-molle (łac. miękkie b). Dla odróżnienia, b w heksachordzie G, które nie zmieniło swojej wysokości, nazwane zostało b-durum (łac. twarde b); zaczęto zgodnie z nazwami różnicować pisownię tych liter, gdzie b-durum było kanciate, a b-molle okrągłe. Prawdopodobnie przez błąd niemieckiego kopisty z twardego b powstało h. Symbol ten przedostał się do Skandynawii i Polski, gdzie używany jest do dziś.
(1.3) zobacz też: cdefgabh
(1.3) zobacz też: hesesbhhishisis
(1.3) por. aisis • ces
źródła:
  1. 1,0 1,1 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie legalnych jednostek miar (Dziennik Ustaw, poz. 1638 nr 225 z 2006 roku)

h (język polski)[edytuj]

Hh

wielka i mała litera H (1.1)

wymowa:
‹ha›, IPA[xa], AS[χa]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) jedenasta litera polskiego alfabetu; zob. też h w Wikipedii
odmiana:
(1.1) nieodm.
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
skr. H
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

h (język wilamowski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

zaimek osobowy

(1.1) ja[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, s. 186, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.