b

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: B, в, б, ь, ƀ, ɓ, ƃ, ƅ, ḃ, ḅ, ḇ, ♭

[edytuj] b (język polski)

wymowa: IPA: /be/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) trzecia litera polskiego alfabetu; zob. zobacz też b w Wikipedii

odmiana: (1.1) nieodm. nieodmienny przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: (1.1) abc, jeśli się powiedziało a, trzeba powiedzieć b
etymologia: (1.1) litera łacińska b, wymowa niem. niemiecki b
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) b
• duński: (1.1) b
• esperanto: (1.1) b
• francuski: (1.1) b
• hiszpański: (1.1) b
• interlingua: (1.1) b
• łaciński: (1.1) b
• niemiecki: (1.1) b n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) б
• szwedzki: (1.1) b
• węgierski: (1.1) b
• włoski: (1.1) b

[edytuj] b (użycie międzynarodowe)

znaczenia:
symbol

(1.1) inform. informatyka symbol jednostki informacji, bitu

(1.2) muz. muzyka symbol. symbolicznie kontrabas^[1]

przykłady:

(1.1) 10 kb/s

etymologia: (1.1) ang. angielski bit; (1.2) ang. angielski bass
uwagi: (1.2) używane w opisach wydawnictw muzycznych źródła:

1. ↑ Adam Wolański, Słownik terminów muzyki rozrywkowej, s. 42, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-12966-2.