czajnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

czajnik (język polski)[edytuj]

czajnik (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈʧ̑ajɲik], ASai ̯ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zamknięte od góry naczynie z dziobkiem służące do podgrzewania wody; zob. też czajnik w Wikipedii
(1.2) reg. krak., przen. głowa

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) środ., przen. karciany gracz, zbyt długo zastanawiający się[1]
odmiana:
(1.1-2)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Woda w czajniku już się gotuje!
(1.2) Chyba masz coś nie tak z czajnikiem!
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) sagan
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czajniczek mrz
związki frazeologiczne:
etymologia:
ros. чайник
uwagi:
tłumaczenia:
(1.2) zobacz listę tłumaczeń w haśle: głowa
źródła:
  1. Gry karciane w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, s. 45, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM, 2004, ISBN 83-232-1378-X.