burta

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] burta (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) bok statku; zob. zobacz też burta w Wikipedii

(1.2) bok samolotu

(1.3) bok skrzyni ciężarówki

(1.4) daw. dawniej pionowy brzeg kanału wodnego

(1.5) daw. dawniej wykończony lamówką brzeg materiału

odmiana: (1.1-4) lp liczba pojedyncza burt|a, ~y, burcie, ~ę, ~ą, burcie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Majtkowie przywdziali nowe kaftany; jedni myli pokład, inni czyścili mosiężne spojenia burt i okien, na maszcie wywieszono jedną chorągiew, a na tyle statku drugą, większą. (H. Sienkiewicz: Za chlebem)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik burtowy
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1-3) daw. dawniej bort z niem. niemiecki Bord, hol. holenderski boord, franc. francuski bord^[1]; (1.4-5) niem. niemiecki Bort^[2]
uwagi: zobacz też: Międzymorze/Przypisy tłumaczenia:

• angielski: (1.1) port
• hiszpański: (1.1) banda

źródła:

1. ↑ hasło burta I w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 42, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
2. ↑ hasło burta II w: Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 42, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.