bluszcz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bluszcz (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) bot. roślina pnąca, którą można zobaczyć najczęściej na murach lub drzewach, której liście pozostają zielone w zimie; zob. też bluszcz w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp bluszcz|, ~a, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm ~e, ~y (albo ~ów), ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1) Kraina nie była pustynna: jak okiem sięgnąć, widniały w niej doliny i wzgórza, porosłe ślicznymi kępami drzew, wokół których wiły się pnącze, zwoje bluszczu i winogradu zwieszały się ze skał. (H. Sienkiewicz: Dwie łąki)
- (1.1) Mury zamku były porośnięte bluszczem.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) pnącze
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: kobieta bluszcz
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) ivy
- esperanto: (1.1) hedero
- fiński: (1.1) muratti
- francuski: (1.1) lierre m
- grecki: (1.1) κισσός m
- hiszpański: (1.1) hiedra f
- holenderski: (1.1) klimop m/n
- islandzki: (1.1) bergflétta f, vafningsviður m
- niemiecki: (1.1) Efeu m
- rosyjski: (1.1) плющ m
- szwedzki: (1.1) murgröna w
- ukraiński: (1.1) плющ m
