ryt

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ryt (język polski)[edytuj]

ryt (1.1) ludowy
ryt (1.5) w drewnie
ryt (1.6) ilustracyjny
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kult. antrop. ustalony obrządek
(1.2) rel. jeden z obrządków w rodzinie liturgicznej; zob. też Obrządek w Wikipedii
(1.3) hist. rodzaj system wtajemniczeń w wolnomularstwie
(1.4) szt. wycinanie lub rysowanie za pomocą ostrych narzędzi
(1.5) szt. rysunek wyryty w twardym materiale
(1.6) szt. rycina
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.1) Indianie z Dakoty mieli swoje określone ryty i obrzędy.
(1.2) Mówi się o liturgicznych rytach toledańskim czy izydoriańskim.
(1.6) Artysta zaprezentował swoje najnowsze ryty przedstawiające architekturę Cieszyna.
składnia:
kolokacje:
(1.2) ryt aleksandryjski / ambrozjański / antiocheński / bizantyjski / celtycki / chaldejski / dominikański / galijski / gallikański / gocki / hiszpański / iryjski / izydoriański / malabarski / mediolański / mozarabski / nestoriański / ormiański / rzymski / słowiański / toledański / wizygockinadzwyczajna forma rytu rzymskiego
(1.3) Ryt Francuski Nowoczesny / Szkocki Dawny i Uznany / szwedzki • ryt masoński
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1-3) rzecz. rytuał m, rytualizacja ż, rytualizm m, rytualność ż, rytualizowanie n, zrytualizowanie n
(1.1-3) czas. rytualizować ndk., zrytualizować dk.
(1.1-3) przym. rytualny
(1.1-3) przysł. rytualnie
(1.4-5) rzecz. rycina ż, rytownik mos, rytownictwo n, rytowanie n
(1.4-6) czas. ryć ndk., wyryć dk.
(1.4-6) przym. wyryty
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-3) od łac. ritus[1]
(1.4-6) od czasownika ryć[1]
uwagi:
zob. też ryt w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło ryć w: Krystyna Długosz-Kurczabowa, Wielki słownik etymologiczno-historyczny języka polskiego, s. 562, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15258-1.