słuchawka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

słuchawka (język polski)[edytuj]

słuchawka (1.1) w ręku
słuchawki (1.1) na pałąku
słuchawka (1.2)
wymowa:
IPA[swuˈxafka], AS[su̯uχafka], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) element lub całość urządzeń emitujących dźwięki, np. aparatu telefonicznego, radia, umożliwiająca słuchanie; zob. też słuchawka w Wikipedii
(1.2) med. przyrząd diagnostyczny służący do osłuchiwania chorego; zob. też słuchawki lekarskie w Wikipedii
(1.3) środ. więz. zwykle w lm ucho[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Odłożywszy słuchawkę zakomunikował milionerowi zasłyszaną wiadomość[2]
(1.2) Ów stary przysiadł się, a raczej przyłożył do Seweryna, rozpiął na nim przyodziewek i przez słuchawkę począł badać płuca[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) stetoskop, fonendoskop
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. słuch m, słuchawki nmos, słuchacz m, słuchaczka ż
przym. słuchowy, słuchawkowy
czas. słuchać ndk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
(1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: ucho
źródła:
  1. Danuta Buttler, O wzajemnym oddziaływaniu terminologii i słownictwa technicznego. Determinologizacja wyrazów z leksyki specjalnej, „Poradnik Językowy” nr 3/1979, s. 131.
  2. S. Żeromski: Charitas
  3. S. Żeromski: Przedwiośnie: Część pierwsza „Szklane domy”.