Piotr

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pʲjɔtr̥], AS[pʹi ̯otr̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) imię męskie; zob. też Piotr (imię) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Według tradycji święty Piotr był pierwszym papieżem, ale niektórzy historycy twierdzą inaczej.
(1.1) Żona pana Piotra powiadomiła go o wygranej na loterii.
(1.1) Kontakt z panem Piotrem jeszcze toleruję ale niebezpiecznie zbliża się do punktu, który może nie być przyjemny.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pan Piotr • brat / kuzyn / wujek / dziadek Piotr • mężczyzna imieniem (o imieniu) Piotr • święty / błogosławiony Piotr • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Piotr • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Piotr • otrzymać / dostać / przybrać imię Piotr • dzień imienin / imieniny Piotra • na Piotra (o dniu)
synonimy:
(1.1) zdrobn. Piotrek, Piotruś; reg. śl. Pieter
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Piotrowa ż, Piotrówna ż, Piotrostwo lm mos, Piotrusiowa ż, Piotrusiówna ż, Piotrkowa ż, Piotrkówna ż, Pietrkowa ż, Piotrka ż, Piotrusia ż, Piotrowski mos, Piotrowska ż, Piotrowicz mos/ ż, Piotrowiczowa ż, Piotrowiczówna ż, Piotrowo n, Piotrkowo n, Piotrków mrz, piotrkowianin mos, piotrkowianka ż, Piotrkówek mrz, Piotrkówko n, Piotrkowice nmos
zdrobn. Piotrek mos, Piotruś mos, Pietrek mos
forma żeńska Piotra ż
przym. Piotrowy, Piotrkowy, Piotrusiowy, piotrkowski, piotrkowicki
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) czes. Petr, st.czes. Pietr[1] < łac. Petrus < łac. petra[2] < gr. Πέτρος (Petros) < gr. πέτρα (petra) → skała, tłum. aram. כיפא (kefa); por. Mt 16:18
uwagi:
zob. Skałosz
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. Janusz Strutyński, Elementy gramatyki historycznej języka polskiego, wyd. dziewiąte, Wydawnictwo Tomasz Strutyński, Kraków 2002, s. 44.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 23.