włóczęga

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

włóczęga (język polski)[edytuj]

włóczęga (1.1)
wymowa:
IPA[vwuˈʧ̑ɛ̃ŋɡa], AS[vu̯učŋga], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ę  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba podróżująca po świecie, szukająca schronienia u innych

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) wędrówka z miejsca na miejsce bez określonego celu, tułanie się
(2.2) dłuższa piesza wędrówka
odmiana:
(1.1) lp  włóczę|ga, ~gi, ~dze, ~gę, ~gą, ~dze, ~go; lm  ~gi/~dzy, ~gów/rzad.  ~g, ~gom, ~gów, ~gami, ~gach, ~gi/~dzy
(2.1) lp  włóczę|ga, ~gi, ~dze, ~gę, ~gą, ~dze, ~go; lm  ~gi, ~g, ~gom, ~gi, ~gami, ~gach, ~gi
przykłady:
(1.1) Przybłąkał się ten włóczęga!
(2.1) Po roku wrócił z włóczęgi zupełnie odmieniony.
składnia:
kolokacje:
(2.2) włóczęga po górach, wybrać się na włóczęgę
synonimy:
(1.1) obieżyświat, tułacz, chachar, kloszard, wagabunda, wędrowiec, włóczykij, tramp, sł. kres.  badzinia, sł. kres.  bradiaga, sł. kres.  bradziaga
(2.1) rajza, tułaczka
(2.1) wędrówka
antonimy:
(1.1) domator
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  włóczyć się
rzecz.  włóczęgostwo
przym.  włóczęgowski
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: