mag

mag (język polski)

wymowa:

IPA: [mak], AS: [mak], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osobnik, który wprawnie włada magią mistyczną

(1.2) rel. religia, w starożytnej Persji: kapłan (członek kasty kapłańskiej), który zajmował się astrologią i magią

(1.3) rel. religia, w Biblii: wschodni mędrzec, jeden z Trzech Króli

odmiana:

przykłady:

(1.1) Merlin był wedle legend jednym z najpotężniejszych magów w historii.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) czarodziej, magik, slang RPG: czarek, czaruś

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik magia, magik

przym. przymiotnik magiczny

przysł. przysłówek magicznie

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina magus, z gr. starogrecki μάγος (mágos), ze st.-pers. magusz

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) magician, sorcerer; (1.2-3) magus
• esperanto: (1.1) magiisto, sorĉisto
• interlingua: (1.1) mago, magico
• niemiecki: (1.1) Magier m rodzaj męski
• slovio: (1.1) cxaronik (чароник)
• włoski: (1.1) mago, magico

źródła: