mędrzec

mędrzec (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈmɛ̃nḍʒɛʦ̑], AS: [mẽnḍžec], zjawiska fonetyczne: udziąs. udziąsłowienie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba o bardzo dużej wiedzy i doświadczeniu

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	mędrzec	mędrcy
dopełniacz	mędrca	mędrców
celownik	mędrcowi	mędrcom
biernik	mędrca	mędrców
narzędnik	mędrcem	mędrcami
miejscownik	mędrcu	mędrcach
wołacz	mędrcze	mędrcy

przykłady:

(1.1) Stary, w myślach pogrążony mędrzec znowu nie poznał Pentuera.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

(1.1) głupiec

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik mądrala f rodzaj żeński/m.-os. rodzaj męskoosobowy, mądrość

przym. przymiotnik mądry

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) sage
• arabski: (1.1) حكيم
• esperanto: (1.1) saĝulo
• interlingua: (1.1) sagio
• niemiecki: (1.1) Weise m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) мудрец m rodzaj męski

źródła: