magnes
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] magnes (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) przedmiot mający zdolność przyciągania niektórych przedmiotów (zrobionych z żelaza i jego stopów); zob. też magnes w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp magnes, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. magnetyczny; rzecz. magnetyk, diamagnetyk, ferromagnetyk, paramagnetyk, elektromagnes; czas. magnesować/namagnesować; zobacz też: magneto-
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) gr. Mágnēs, od nazwy miasta „Magnezja”
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) magnet
- chorwacki: (1.1) magnet m
- duński: (1.1) magnet w
- esperanto: (1.1) magneto
- francuski: (1.1) aimant m
- griego: (1.1) μαγνήτης m
- hiszpański: (1.1) imán m
- interlingua: (1.1) magnete
- islandzki: (1.1) segull m
- niemiecki: (1.1) Magnet m
- rosyjski: (1.1) магнит m
- szwedzki: (1.1) magnet w
- ukraiński: (1.1) магніт m
