magnes
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] magnes (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) przedmiot mający zdolność przyciągania niektórych przedmiotów (zrobionych z żelaza i jego stopów). Zobacz też: magnes w Wikipedii.
odmiana: (1.1) lp magnes, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. magnetyczny, rzecz. magnetyk, diamagnetyk, ferromagnetyk, paramagnetyk, elektromagnes, czas. magnesować/namagnesować; zob. też magneto-
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) z gr. Mágnēs, od nazwy miasta "Magnezja"
uwagi:
tłumaczenia:
