magnes
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
magnes (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) przedmiot mający zdolność przyciągania niektórych przedmiotów (zrobionych z żelaza i jego stopów); zob. też magnes w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik magnes magnesy dopełniacz magnesu magnesów celownik magnesowi magnesom biernik magnes magnesy narzędnik magnesem magnesami miejscownik magnesie magnesach wołacz magnesie magnesy
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) elektromagnes • ferromagnes
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. magnetyk m, diamagnetyk m, paramagnetyk m, magnetyczność f
- czas. magnesować, namagnesować
- przym. magnetyczny, magnesowy
- tem. słow. magneto-
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) magnet
- arabski: (1.1) مغناطيس m
- chorwacki: (1.1) magnet m
- duński: (1.1) magnet w
- esperanto: (1.1) magneto
- francuski: (1.1) aimant m
- griego: (1.1) μαγνήτης m
- hiszpański: (1.1) imán m
- interlingua: (1.1) magnete
- islandzki: (1.1) segull m
- niemiecki: (1.1) Magnet m
- rosyjski: (1.1) магнит m
- szwedzki: (1.1) magnet w
- ukraiński: (1.1) магніт m
- włoski: (1.1) magnete m
- źródła:
