magnes

magnes (język polski)

magnes (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈmaɡnɛs], AS: [magnes]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) przedmiot mający zdolność przyciągania niektórych przedmiotów (zrobionych z żelaza i jego stopów); zob. zobacz też magnes w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	magnes	magnesy
dopełniacz	magnesu	magnesów
celownik	magnesowi	magnesom
biernik	magnes	magnesy
narzędnik	magnesem	magnesami
miejscownik	magnesie	magnesach
wołacz	magnesie	magnesy

przykłady:

(1.1) Nie należy kłaść magnesu obok dyskietki.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik magnetyczny

rzecz. rzeczownik magnetyk, diamagnetyk, ferromagnetyk, paramagnetyk, elektromagnes

czas. czasownik magnesować/namagnesować; zobacz też: magneto-

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) gr. starogrecki Μάγνης (Mágnēs), od nazwy miasta „Magnezja”

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) magnet
• arabski: (1.1) مغناطيس m rodzaj męski
• chorwacki: (1.1) magnet m rodzaj męski
• duński: (1.1) magnet w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) magneto
• francuski: (1.1) aimant m rodzaj męski
• griego: (1.1) μαγνήτης m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) imán m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) magnete
• islandzki: (1.1) segull m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Magnet m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) магнит m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) magnet w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) магніт m rodzaj męski

źródła: