biegun

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

biegun (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbʲjɛɡũn], AS[bʹi ̯egũn], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) miejsce z jakiegoś względu najdalsze lub posiadające najbardziej ekstremalne cechy
(1.2) jeden z dwóch punktów na powierzchni obracającego się ciała niebieskiego, przez które przechodzi jego obrotu
(1.3) element takich przedmiotów jak koń na biegunach, lub fotel bujany, wygięty pręt na którym buja się dany przedmiot
(1.4) fiz. zob.: biegun magnetyczny
(1.5) fiz. zob.: biegun elektryczny
odmiana:
przykłady:
(1.2) O tej porze roku na biegunie trwa dzień polarny.
(1.3) Ten fotel bujany nadaje się tylko do wyrzucenia, jego bieguny strzaskane.
(1.4) Bieguny przeciwne przyciągają się.
składnia:
kolokacje:
(1.1) biegun zimna / niedostępności
(1.2) biegun polarny / południowy / północnyzdobyć biegun
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: