biegun

biegun (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈbʲjɛɡũn], AS: [bʹi ̯egũn], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) miejsce z jakiegoś względu najdalsze lub posiadające najbardziej ekstremalne cechy

(1.2) jeden z dwóch punktów na powierzchni obracającego się ciała niebieskiego, przez które przechodzi jego oś obrotu

(1.3) element takich przedmiotów jak koń na biegunach, lub fotel bujany, wygięty pręt na którym buja się dany przedmiot

(1.4) fiz. fizyka zob. zobacz: biegun magnetyczny

(1.5) fiz. fizyka zob. zobacz: biegun elektryczny

odmiana:

przykłady:

(1.2) O tej porze roku na biegunie trwa dzień polarny.

(1.3) Ten fotel bujany nadaje się tylko do wyrzucenia, jego bieguny są strzaskane.

(1.4) Bieguny przeciwne przyciągają się.

składnia:

kolokacje:

(1.1) biegun zimna/niedostępności

(1.2) biegun polarny/południowy/północny, zdobyć biegun

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) pole; (1.3) rocker; (1.4-5) pole
• arabski: (1.1) قطب
• białoruski: (1.1) полюс m rodzaj męski; (1.2) полюс m rodzaj męski
• duński: (1.2) pol w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) poluso; (1.2) poluso
• francuski: (1.1-2) pôle m rodzaj męski; (1.3) bascule f rodzaj żeński; (1.4-5) pôle m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) polo m rodzaj męski; (1.2) polo m rodzaj męski
• islandzki: (1.2) póll m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Pol m rodzaj męski; (1.2) Pol m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) πόλος m rodzaj męski; (1.2) πόλος m rodzaj męski
• słowacki: (1.2) pól m rodzaj męski
• włoski: (1.2) polo m rodzaj męski

źródła: