cudzoziemiec

cudzoziemiec (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˌʦ̑uʣ̑ɔˈʑɛ̃mʲjɛʦ̑], AS: [cuʒoźẽmʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba pochodząca z innego kraju

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	cudzoziemiec	cudzoziemcy
dopełniacz	cudzoziemca	cudzoziemców
celownik	cudzoziemcowi	cudzoziemcom
biernik	cudzoziemca	cudzoziemców
narzędnik	cudzoziemcem	cudzoziemcami
miejscownik	cudzoziemcu	cudzoziemcach
wołacz	cudzoziemcu	cudzoziemcy

przykłady:

(1.1) Jakiś cudzoziemiec pytał mnie, jak dojść na dworzec.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) obcokrajowiec, pot. potocznie zagraniczniak

antonimy:

(1.1) tubylec, autochton, rodak

wyrazy pokrewne:

forma żeńska cudzoziemka

przym. przymiotnik cudzoziemski

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. polski cudzy + ziemia

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) foreigner m rodzaj męski, alien
• arabski: (1.1) أجنبي
• boloński: (1.1) furastîr
• bułgarski: (1.1) чужденец m rodzaj męski
• chorwacki: (1.1) stranac m rodzaj męski
• duński: (1.1) udlænding w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) alilandano, alilandulo
• francuski: (1.1) étranger m rodzaj męski
• hindi: (1.1) परदेशी
• hiszpański: (1.1) extranjero m rodzaj męski
• irlandzki: (1.1) coimhthíoch
• islandzki: (1.1) útlendingur m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 外人
• kalabryjski: (1.1) stranieru
• kornijski: (1.1) estren
• macedoński: (1.1) туѓинец m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Ausländer m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) ξένος m rodzaj męski, αλλοδαπός m rodzaj męski
• ormiański: (1.1) օտարական
• portugalski: (1.1) estrangeiro m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) иностранец m rodzaj męski
• sardyński: (1.1) strangiu, istranieru
• słowacki: (1.1) cudzinec
• staropolski: (1.1) foryster
• sycylijski: (1.1) stràniu, stranieru
• szwedzki: (1.1) utlänning w rodzaj wspólny
• tetum: (1.1) malae, ema raiseluk
• włoski: (1.1) straniero

źródła: