latarnia

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] latarnia (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) lampa przeznaczona do oświetlania otwartej przestrzeni

(1.2) archit. architektura, architektoniczny cylinder umieszczony na górnym pierścieniu kopuły z otworami doświetlającymi pomieszczenie przekryte kopułą; zob. zobacz też latarnia (architektura) w Wikipedii

(1.3) łow. łowiectwo głowa wilka; lm liczba mnoga latarnie – oczy wilka

odmiana: lp liczba pojedyncza latarni|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm liczba mnoga ~e, ~i/latarń, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Ponieważ stało się to wśród burzy, przypuszczano, że nieszczęśliwy musiał podejść nad sam brzeg skalistej wysepki, na której stoi latarnia, i został spłukany przez bałwan. (H. Sienkiewicz: Latarnik)

składnia:
kolokacje: ~ uliczna/morska
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik latarnik m rodzaj męski, latarka f rodzaj żeński, latarnica f rodzaj żeński; przym. przymiotnik latarniany, latarniowy
związki frazeologiczne: najciemniej jest pod latarnią
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) lantern; (1.2) cupola