autentyczny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

autentyczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌawtɛ̃nˈtɨʧ̑nɨ], AS[au̯tẽntyčny], zjawiska fonetyczne: nazal. u → ł  akc. pob.  wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, który jest prawdziwy, zgodny z rzeczywistością
(1.2) niebędący kopią, falsyfikatem ani przeróbką[1]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) faktyczny, prawdziwy, realny, rzeczywisty, właściwy
(1.2) oryginalny, prawdziwy
antonimy:
(1.1) sztuczny, nienaturalny, nieprawdziwy, nierzeczywisty, nierealny, udawany
(1.2) fałszywy, sfałszowany, podrobiony, przerobiony
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  autentyk m , autentyczność f 
przysł.  autentycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło autentyczny w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.