uparty
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] uparty (język polski)
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) charakteryzujący się uporem; upierający się
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os./mzw mrz f n m.-os. nm.-os. mianownik uparty uparta uparte uparci uparte dopełniacz upartego upartej upartego upartych celownik upartemu upartej upartemu upartym biernik upartego uparty upartą uparte upartych uparte narzędnik upartym upartą upartym upartymi miejscownik upartym upartej upartym upartych wołacz uparty uparta uparte uparci uparte
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- uparty jak baran • uparty jak osioł • na upartego
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) obstinate, stubborn
- arabski: (1.1) عنيد ,جامح ,صليب
- esperanto: (1.1) obstina
- fiński: (1.1) itsepäinen
- francuski: (1.1) enteté, obstiné, opiniâtre
- jidysz: (1.1) פֿאַרעקשנט (faraksznt)
- niemiecki: (1.1) stur
- nowogrecki: (1.1) πεισματάρης, επίμονος
- szwedzki: (1.1) envis
- węgierski: (1.1) önfejű
- włoski: (1.1) caparbio, testardo, ostinato
- źródła:
