uparty

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

uparty (język polski) [edytuj]

wymowa:
IPA: [uˈpartɨ], AS: [uparty]
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) (o osobach) charakteryzujący się uporem; upierający się przy czymś
(1.2) (o rzeczach) będący wyrazem czyjegoś uporu, trwający, utrzymujący się długo, uporczywie
odmiana:
(1)
 
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga
m.-os. /mzw  mrz  f  n  m.-os.  nm.-os. 
mianownik uparty uparta uparte uparci uparte
dopełniacz upartego upartej upartego upartych
celownik upartemu upartej upartemu upartym
biernik upartego uparty upartą uparte upartych uparte
narzędnik upartym upartą upartym upartymi
miejscownik upartym upartej upartym upartych
wołacz uparty uparta uparte uparci uparte
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) wytrwały, zacięty, natarczywy
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  upór, upartość, uparciuch
czas.  upierać się
przysł.  uparcie
związki frazeologiczne:
uparty jak baran • uparty jak osioł • na upartego
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=uparty&oldid=3336762”